zd1 zd2 zd3

Stowarzyszenie Misji Afrykańskich (SMA)

Stowarzyszenie Misji Afrykańskich (Societas Missionum ad Afros) jest rzymskokatolickim zgromadzeniem misyjnym, założonym w 1856 roku w przez ks. bp Melchiora de Marion-Brésillac, w celu głoszenia Chrystusa ludom Afryki, w szczególności tym, które jeszcze o Nim nie słyszały.

Stowarzyszenie Misji Afrykańskich (SMA)

Stowarzyszenie Misji Afrykańskich (Societas Missionum ad Afros) jest rzymskokatolickim zgromadzeniem misyjnym, założonym w 1856 roku w przez ks. bp Melchiora de Marion-Brésillac, w celu głoszenia Chrystusa ludom Afryki, w szczególności tym, które jeszcze o Nim nie słyszały. SMA od samego początku miało charakter międzynarodowy. Pierwsi misjonarze pochodzili z Francji, Hiszpanii i Włoch. W miarę upływu czasu, kolejne kraje dołączały się do tego dzieła, wysyłając swoich misjonarzy do Afryki. Dzisiaj SMA to wielka międzynarodowa rodzina, skupiająca nie tylko misjonarzy pochodzących z Europy czy Ameryki, ale również z Indii, Filipin i wielu krajów Afryki. Nasza międzynarodowość przejawia się w przeróżny sposób. Już sama formacja przesiąknięta jest tym duchem, pracujemy również we wspólnotach międzynarodowych, a współbracia ze wszystkich krajów współpracują ściśle ze sobą.

Założyciel SMA

Melchior de Marion-Brésilac urodził się 2 grudnia 1813r. w Castelnaudary na południu Francji. W wieku 19 lat wstąpił do seminarium diecezjalnego. Otrzymawszy święcenia kapłańskie w 1838r., rozpoczął pracę duszpasterską w swojej rodzinnej miejscowości. W 1840r., idąc za głosem powołania misyjnego, zdecydował się wstąpić do Stowarzyszenia Misji Zagranicznych w Paryżu. Posłany do Indii w 1842r. pracował przez rok na misji w Salem, a później w Wyższym Seminarium Duchownym w Pondichery. Widząc jego oddanie sprawie formacji miejscowych księży, Stolica Apostolska, mianowała go biskupem tytularnym Prus i Wikariuszem Apostolskim w Coimbatore (1846). Po siedmiu latach ciężkiej pracy misyjnej, na skutek sporów odnośnie inkulturacji w Indiach, podał się do dymisji i wrócił do Francji (1854). Zapał misyjny go jednak nie opuścił i jego niespokojne serce zwróciło się ku zaniedbanej misyjnie w tym czasie Afryce. Za namową Stolicy Apostolskiej, założył nowe zgromadzenie misyjne: Stowarzyszenie Misji Afrykańskich, które powierzył Matce Bożej z Fourvière 8 grudnia 1856r. w Lyonie. W 1859r. powierzywszy ks. Augustin Planque kierownictwo Stowarzyszenia w Europie, sam dołączył do ekipy misyjnej w Freetown (Sierra Leone). Niestety, niedługo po jego wylądowaniu wybuchła epidemia żółtej febry. W ciągu miesiąca wszyscy misjonarze umierają jeden po drugim, Melchior de Marion-Brésillac jako przedostatni 25 czerwca 1859r.

Obecność SMA w Afryce

Pierwsi misjonarze SMA, w tym i sam Marion Brésillac, rozpoczęli działalność na zachodnim wybrzeżu Afryki w 1858 roku. Ciężki klimat i warunki życia w tamtym regionie okazały się zabójcze dla wielu nowoprzybyłych kapłanów i braci. W pierwszych 20 latach średnia życia misjonarza w Afryce wynosiła zaledwie 3 lata. Ponad 130 misjonarzy oddało życie w ciągu pierwszych 40 lat pracy SMA w Afryce. Pomimo tak wielkich ofiar, Zgromadzenie stale rozwijało się. Obecnie SMA pracuje w 16 krajach całej Afryki, a misjonarze pochodzą już nie tylko z Europy i Ameryki Północnej, lecz także z Indii, Filipin, Argentyny, jak również z młodego Kościoła samej Afryki.

Praca misyjna SMA w Afryce

Głównym zadaniem Stowarzyszenia Misji Afrykańskich jest Pierwsza Ewangelizacja, to znaczy głoszenie Dobrej Nowiny tym, którzy o niej jeszcze nie słyszeli: Nowiny o Bogu Ojcu, który posłał nam Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, aby objąć wszystkich ludzi swoją wieczną miłością. Naszą pracę rozpoczynamy od poznania codziennego życia mieszkańców, nauczenia się ich języka, dzielenia z nimi radości i problemów. W miarę naszych możliwości udzielamy im najpotrzebniejszej pomocy medycznej, moralnej i materialnej. Motywujemy ludzi i staramy się im umożliwić naukę czytania, pisania, a także edukację w zakresie higieny i zdrowia, uprawy roli oraz rzemiosła. Podczas naszej pracy podejmujemy dialog z wyznawcami Tradycyjnych Religii Afrykańskich i Islamu, starając się zrozumieć i docenić wartości ich kultur i religii. Następnym krokiem jest praca dla rozwoju lokalnego Kościoła - posiadającego afrykańskie duchowieństwo, zaangażowany laikat oraz wystarczającą bazę materialną. Zakładamy więc nowe wspólnoty chrześcijańskie, kształcimy katechetów, budujemy kościoły i kaplice, tworzymy struktury parafii, a następnie przekazujemy je miejscowym kapłanom, a sami idziemy dalej, gdzie wszystko trzeba rozpoczynać od początku... Najbardziej skuteczną formą głoszenia Dobrej Nowiny jest świadectwo własnego życia. Dlatego w codziennej pracy, przy najważniejszych zadaniach - głoszeniu Słowa Bożego i sprawowaniu sakramentów - całym swoim postępowaniem staramy się dawać świadectwo naszej wiary.